edroga.pl - portal drogowy

Wtorek
22 Maj
2012
Wielkość czcionki
  • Powiększ czcionkę
  • Standardowa wielkość czcionki
  • Zmniejsz czcionkę
Nauka Badania Zagraniczna praktyka stosowania geosyntetyków - cz. III

Zagraniczna praktyka stosowania geosyntetyków - cz. III

Email Drukuj
Spis treści
Zagraniczna praktyka stosowania geosyntetyków - cz. III
Komentarz

Zagraniczna praktyka stosowania geosyntetykówOcenę efektywności wbudowanych geosyntetycznych warstw pośrednich na nawierzchniach sztywnych prezentują poniżej opisane naprawy na dwóch eksperymentalnych odcinkach dróg w Belgii.

Naprawa na drodze eksperymentalnej Sint-Pieters-Leeuw

Sprawdzenie klawiszowania płyt wykazało wielkość ugięcia ponad 1 mm. Powstała zatem konieczność ustablizowania płyt, czego dokonano poprzez iniekcję cementową. Metoda „crack and seat”, tj. przekruszania płyt i zagęszczania, nie mogła być stosowana, ze względu na bliskość domów i obawy przed wstrząsami podczas kruszenia.

Jako warstwy antyspękaniowe na kolejnych sekcjach naprawy długości 100 m każda, zastosowano:

  • warstwę SAMI, tj. 1.5 kg/m2 lepiszcza modyfikowanego elasyomnerem + 9 kg/m2 grysu 7/10, lakierowanego asfaltem,
  • warstwę geowłókniny nasyconą i przyklejoną lepiszczem modyfikowanym elastomerem, ilość lepiszcza wynosiła 1.2 kg/m2
  • geosiatkę szklaną przyklejoną 0.25 kg/m2; siatka następnie została przykryta warstwą lepiszcza modyfikowanego elastomerem w ilości 1.2 kg/m2 oraz warstwą lakierowanego grysu. 7/10 w ilości 6 kg/m2,
  • geosiatkę stalową na warstwie lepiszcza 0.15 kg/m2, pokrytą zaprawą emulsyjną „slurry seal” 16 kg/m2 z lepiszczem modyfikowanym elastomerem; warstwa ta została następnie pokryta kolejną warstwą lepiszcza 0.2 kg/m2.

Wszystkie wymienione wyżej systemy przykryto nakładką mastyksu grysowego SMA, grubości 5 cm. Jako poziom odniesienia przyjęto 100 m odcinek bez antyspękaniowej warstwy pośredniej. Wyniki obserwacji i pomiarów spękań wskazują na możliwość zaklasyfikowania stosowanych systemów do dwu grup, zależnie od ich efektywności. Grupa pierwsza to warstwa SAMI i geowłóknina, które dają dość wyraźne opóźnienie występowania spękań odbitych. Grupa druga to geosiatka szklana i stalowa - na odcinkach wzmacnianych tymi siatkami, po 8 latach eksploatacji, niemal żadna z nieciągłości nie została odbita na powierzchni. Niemniej po 8 latach wszystkie systemy zaczęły zachowywać się podobnie, dając szybki przyrost pęknięć odbitych. Będzie to przedmiotem dalszych badań.

Z innych konkluzji zauważono trend że szczeliny dają spękania odbite łatwiej niż spękania, co można wytłumaczyć dalszą lepszą współpracą krawędzi w przypadku pęknięcia niż w przypadku szczeliny skurczowej lub rozszerzania w nawierzchni betonowej.

Naprawa na drodze eksperymentalnej w Berlare

Celem eksperymentu było określenie optymalnych warunków naprawy nawierzchni drogowej z betonu cementowego (obciążenie ruchem 2000-8000 pojazdów/dobę/pas), gdzie występowało klawiszowanie płyt, a zabieg iniekcji stabilizującej krawędzie płyty nie był przewidziany. Jedynym możliwym rozwiązaniem było tutaj zastosowanie metody „crack and seat” (rozkruszenie płyt i ich zagęszczenie) wraz z ewentualnym ułożeniem geosiatki stalowej. Jako nową warstwę ścieralną zastosowano 4 cm mastyksu grysowego SMA.

Przyjęto następujące warianty rozwiązań:

  • wariant porównawczy: tylko nowa warstwa ścieralna SMA,
  • geosiatka stalowa osadzona w warstwie zaprawy „slurry seal”, 1 7 kg/m2, bez zabiegu „crack and seat”, przykrycie warstwą SMA,
  • zabieg „crack and seat” bez stosowania geosiatki stalowej, przykrycie warstwą SMA,
  • zabieg „crack and seat” oraz geosiatka stalowa w zaprawie emulsyjnej „slurry seal”, 17 kg/m2, przykrycie warstwą SMA.

Zabiegi naprawcze wykonano w maju 1995 r., obserwacje prowadzono od 1998 do 2007 r. W latach 2202 i 2006 pewna liczba spękań odbitych występujących w poprzednich latach uległa zamknięciu, pojawiając się jednak w następnych latach. Wytłumaczeniem tego mogą być różnice temperatur i wilgotności występujące w różnych okresach pomiarów spękań.

Widoczne jest, że w przypadku gdy metoda „crack and seat” nie jest stosowana, sama geosiatka stalowa tylko w pewnym stopniu opóźnia występowanie spękań odbitych. Najlepsze rezultaty osiąga się przy stosowaniu metody „crack and seat” - nawet po 12 latach liczba pęknięć odbitych jest rzędu 5%. Do końca pomiarów i obserwacji nie stwierdzono niemal żadnych różnic w efektywności systemów ,;crack arid seat” i „crack and seat” + geosiatka stalowa. W przypadku stosowania tylko geosiatki stalowej przy nie stabilizowanych krawędziach płyty, nie stwierdzono wpływu wielkości klawiszowania krawędzi na liczbę pęknięć odbitych. Obserwacje będą prowadzone nadal.



 

Od redakcji

 

Drogi a zrównoważony rozwój miast

Ulice powinny nie tylko umożliwiać płynny ruch samochodowy, ale także być przestrzeni...

Tematy z forum

 

Istota problemu D-44

Stowarzyszenie Klub Inżynierii Ruchu w toku konsultacji społecznych w sprawie projektów...

Zdaniem drogowców

 

Strefy ograniczonej emisji komunikacyjnej

Za wprowadzenia stref ograniczonej emisji komunikacyjnej jako odrębnego instrumentu prawn...

Drogowy blog

 

e-Systemy w transporcie

Gdy mówimy o unowocześnieniu i przebudowie polskiej sieci drogowej to mamy na myśli ró...

Ze świata

 

Odchudzanie dróg

Określeniem „odchudzanie dróg” posłużono się po raz pierwszy w 1996 roku w Stanac...

Kontakt

Napisz do Nas:

redakcja@edroga.pl

Newsletter

Sonda

Hałas komunikacyjny mieście można skutecznie ograniczyć poprzez: