Spod kilkumetrowej warstwy piasku i kamieni, odkopano i wydobyto z dna Wisły fragmenty Mostu Kierbedzia - najstarszego stałego mostu w Warszawie. Sukcesem zostały uwieńczone poszukiwania tej konstrukcji. Poszukiwaniami kierowała prof. Barbara Rymsza z IBDiM.
Pierwszy stały most na Wiśle w Warszawie został wzniesiony w latach 1859-1864 według projektu Stanisława Kierbedzia – budowniczego pierwszego stałego mostu przez Newę w Petersburgu. Most długości ok. 500 m był zlokalizowany w ciągu dzisiejszej alei Solidarności. Nazwano go Aleksandrowskim na cześć cara Aleksandra II, ale mieszkańcy Warszawy nie zaakceptowali tej nazwy i nazywali go Mostem Kierbedzia. Po odzyskaniu niepodległości nazwę tę zatwierdził magistrat m. st. Warszawy.
Most był częściowo zniszczony w 1915 r. przez wojska rosyjskie (wysadzono dwa środkowe przęsła) i ponownie zniszczony przez wojska niemieckie w 1944 r.
Na filarach Mostu Kierbedzia wybudowano w latach 1947-1949 most Śląsko-Dąbrowski. Na moście znajduje się tzw. Zero Wisły, czyli poziom wody na Wiśle przyjęty podczas budowy Mostu Kierbedzia w 1863 roku i stosowany także obecnie, jako podstawa do pomiarów wysokościowych na terenie Warszawy.
Od 2008 r. Instytut Badawczy Dróg i Mostów, korzystając z pomocy firmy Ratownictwo Wodne „RAKO” Sp. z o. o. kierowanej przez Grzegorza Radomskiego, prowadzi prace mające na celu wydobycie z dna Wisły i utrwalenie dla potomnych fragmentów konstrukcji mostów Warszawy, zniszczonych na przestrzeni wieków podczas kolejnych działań wojennych.
W 2008 r. i 2009 r. wydobyto, umieszczono na terenie Instytutu i zabezpieczono antykorozyjnie fragment przęsła mostu pod Cytadelą z 1908 r. W 2010 r. plany poszukiwań pokrzyżowały kolejne fale powodziowe i bardzo wysoki stan Wisły.
Poszukiwania fragmentów zniszczonych konstrukcji mostowych wznowiono w 2011 r. We wrześniu, po wielomiesięcznych poszukiwaniach, natrafiono na stalowe elementy Mostu Kierbedzia. Niestety były to stosunkowo niewielkie elementy nie oddające charakteru konstrukcji niosącej mostu.
W piątek 15 września br., dzięki wykorzystaniu nowoczesnego sprzętu (m.in. magnometru mającemu w piasku zasięg do ok. 15 m) natrafiono na elementy znacznie większe niż wcześniej.
Źródło: IBDiM
| « poprzednia | następna » |
|---|
