Drogi i mosty

Wykorzystanie systemów geokomórkowych w zabezpieczeniach osuwisk cz. IIUporządkowanie gospodarki wodnej jest jedną z zasadniczych metod w zabezpieczaniu osuwisk. Dla tego celu projektuje się systemy drenażowe, buduje się nowe lub odbudowuje i modernizuje uszkodzone rowy i przepusty.

Podstawowe zastosowania geokomórek do konstrukcji systemów drenażowych

Rowy drenażowe. muldy stokowe i przepusty
Systemy geokomórkowe umożliwiają równoczesne użycie betonu, kruszyw, żwirów i pokryć roślinnych jako elementów konstrukcyjnych. Geokomórki w budowie kanałów i rowów pozwalają na eliminację dodatkowych podsypek z piasków lub kruszyw, a w przypadku przepustów i rowów krytych mogą być stosowane do fundamentowania i osłon rur lub kształtek przepustu, zapobiegając podmyciu i nierównomiernemu osiadaniu (rys. 6).

Wykorzystanie systemów geokomórkowych w zabezpieczeniach osuwisk cz. IZabezpieczanie osuwisk w budownictwie drogowym wiąże się z koniecznością rozwiązania szeregu problemów technicznych i geologicznych obejmujących stabilizację i wzmocnienie gruntów, systemy drenaży i uporządkowanie gospodarki wodnej oraz naprawę uszkodzonych odcinków infrastruktury komunikacyjnej, a także często ich modernizację. Do każdego z tych obszarów należy dobrać odpowiednie rozwiązania konstrukcyjne i środki techniczne. Zabezpieczenie osuwiska stanowi kompleksową budowlę geotechniczną, gdzie coraz szersze zastosowanie znajdują nie tylko techniki wiertnicze i tradycyjne materiały budowlane, ale również technologie oparte na geosyntetykach.

Drogi rzymskiego imperiumHoracjański motyw „Non omnis moriar” we współczesnym drogownictwie wydaje się niemożliwy. W XXI wieku zdarza się, że droga zbudowana z pomocą maszyn i wysokospecjalistycznych technologii po kilku latach eksploatacji nadaje się do gruntownego remontu. Wydaje się nieprawdopodobne, żeby takie drogi przetrwały kilkaset lat i dłużej. Jednak istniejące do dziś odcinki rzymskich dróg są dowodem na to, że jest to możliwe i starożytni budowniczowie pozostawili po sobie trwały ślad.

Technikę budowania dróg Rzymianie przejęli od Etrusków, ale z czasem zmodyfikowali ją i dostosowywali do potrzeb i warunków, np. dostępnego surowca. Ostatecznie nie ukształtował się jeden schemat, według którego powstawały wszystkie późniejsze drogi. Bezwarunkowo przestrzegano jednak dwóch zasad: dostosowania się do miejscowych warunków oraz zabezpieczenia traktu przed niszczącym działaniem wody.

Muzeum Drogownictwa w Szczucinie cz. IIIKażda z maszyn zgromadzonych w muzeum ma swoją historię - wszystkie pracowały wcześniej przy budowie lub utrzymaniu dróg. Do części z nich podpinano konie, inne miały już silniki. Wystawa ma uświadomić zwiedzającym jak dużo na przestrzeni lat w drogownictwie się zmieniło. Zapraszamy na spacer wśród maszyn eksponowanych na terenie przed Muzeum Drogownictwa w Szczucinie.

Muzeum Drogownictwa w Szczucinie cz. II„Człowiek i Praca” to sala, która daje spojrzenie na drogownictwo przez pryzmat człowieka. Zostały tu zgromadzone pamiątki związane z ministrami, dyrektorami, wynalazcami oraz kierownikami i wykonawcami. Ich historię przekazują portrety, dokumenty, medale, puchary, sztandary, dyplomy, tablice. (fot. 28-41)

W muzeum nie brakuje też obrazów przedstawiających prace na drogach. (fot. 42-48) Dużo jest sztandarów organizacji drogowych czy związków zawodowych oraz dyplomy, wyróżnienia, odznaki, a nawet medale i puchary sportowe drogowców. (fot. 49-53)

Muzeum Drogownictwa w Szczucinie cz. I- Bogaty dorobek myśli technicznej i kultury materialnej, piękne tradycje drogowców warte są „ocalenia od zapomnienia” i przekazania następnym pokoleniom. Dlatego dbamy o pamiątki drogownictwa, które są rzeczywistymi dowodami osiągnięć, rozwoju, nauki i kunsztu wykonania budowli drogowych – powiedział Marceli Bochenek podczas obchodów 25-lecia funkcjonowania Muzeum Drogownictwa w styczniu 2008 roku.