Ochrona środowiska

Mapy akustyczne dla linii kolejowych - część IIZe względu na brak polskiej metody do analiz hałasu, zalecaną tymczasową metodą obliczeniową dla hałasu kolejowego jest holenderska krajowa metoda obliczeń ogłoszona w „Reken - en Meetvoorschrift Railverkeerslawaai `96, Ministerie Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer, 20.11.1996” (RMR).

Obliczenia akustyczne

Opis metody obliczeniowej, wskaźniki opisujące hałas w mapach akustycznych

Przed dokonaniem obliczeń poziomu hałasu w sąsiedztwie linii kolejowych, wszystkim zidentyfikowanym pojazdom ruchu szynowego należy przyporządkować właściwe kategorie pociągów według wytycznych RMR [13]. Podział ten wynika głównie ze zróżnicowania stosowanych napędów silnikowych, jak również urządzeń i systemów hamulcowych.

Mapy akustyczne dla lini kolejowychPodstawowym kryterium kwalifikującym wykonanie map akustycznych dla linii kolejowych jest natężenie ruchu. Rozporządzenie Ministra Środowiska z 2006 roku (Dz.U. Nr 1, poz. 8) wprowadziło obowiązek wykonywania map akustycznych dla linii kolejowych, po których przejeżdża ponad 60 000 pociągów rocznie, natomiast od początku 2011 r. mapy te trzeba będzie sporządzać dla ponad 30 000 pociągów rocznie.

Zgodnie z zapisami ustawy Prawo ochrony środowiska [3] (POŚ) mapy akustyczne wskazywane są jako źródła danych, które wykorzystywane są do celów:

  • informowania społeczeństwa o zagrożeniach środowiska hałasem,
  • opracowania danych dla państwowego monitoringu środowiska,
  • tworzenia i aktualizacji programów ochrony środowiska przed hałasem.

    Pomiary i analizy poziomu hałasu kolejowego Część IIZgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska [3] zestawy pomiarowe powinny być tak dobrane, by można było za ich pomocą wyznaczyć równoważny poziom dźwięku A zarówno metodami bezpośrednimi jak i pośrednimi, czyli poprzez pomiary poziomów ekspozycyjnych.

    Wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska

    Wymagania dotyczące wyposażenia pomiarowego

    Mierniki poziomu dźwięku oraz inne przyrządy używane do pomiarów hałasu powinny mieć l klasę dokładności. W trakcie pomiarów należy pamiętać o tym, aby przez cały czas mikrofony pomiarowe miały założone osłony przeciwwietrzne, niezależnie od panujących warunków atmosferycznych. Wszystkie przyrządy używane do pomiarów hałasu powinny być wzorcowane, przy czym sposób wzorcowania musi być zgodny z instrukcją dostarczaną przez producenta przyrządu.

    Pomiary i analizy poziomu hałasu kolejowego - część 1Zjawisko generowania hałasu przez ruch pojazdów szynowych jest zagadnieniem niezwykle złożonym, ponieważ hałas ten jest emitowany przez wiele jednostkowych źródeł. Na jego wielkość wpływają m.in. prędkość z którą poruszają się pociągi, ich długość, stan torowiska czy lokalizacja torowiska względem istniejącego terenu.

    Oceny wielkości poziomu hałasu emitowanego do środowiska można dokonać za pomocą specjalistycznych pomiarów lub obliczeń równoważnego poziomu dźwięku.

    Przejścia dla zwierzątNegatywny wpływ dróg na środowisko jest faktem bezdyskusyjnym, jednak zły dobór elementów łagodzących czy kompensujących pogłębia tego skutki. Oddziaływanie drogi na środowisko jest znacznie większe w trakcie jej budowy czy przebudowy, niż już w samym okresie jej eksploatacji. Dlatego istotne jest, by inwestycja drogowa była dobrze logistycznie przygotowana. Ważne jest też uwzględnienie w harmonogramach robót cykli przyrodniczych, aby nie zakłócać na przykład okresów lęgowych ptaków czy migracyjnych zwierząt. Ponadto przygotowując inwestycję należy brać pod uwagę późniejsze jej użytkowanie w harmonii z otoczeniem przyrodniczym. Z tym jednak bywa różnie, krytyka ekologów w takich sytuacjach jest więc bezwzględna. Restrykcyjna jest też Komisja Europejska – każdy błąd czy zaniechanie może inwestora drogo kosztować.

    Natura 2000 Część I - dyrektywa ptasia i siedliskowaEuropejska Sieć Ekologiczna Natura 2000 jest systemem ochrony zagrożonych składników różnorodności biologicznej kontynentu europejskiego. W sposób spójny pod względem metodycznym i organizacyjnym jest wdrażana od 1992 r. na terytorium wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej [1], [2].

    Państwa europejskie mając świadomość skutków rozwoju gospodarczego dla środowiska naturalnego od kilkudziesięciu lat podejmowały próby prawnego skoordynowania swoich wysiłków w ochronie przyrody. Jednym z pierwszych znaczących aktów określających międzynarodowe normy była Konwencja Ramsarska, odnosząca się do ochrony obszarów wodno-błotnych (1971 r.). Za nią przyszły inne, z których największe znaczenie mają Konwencja Bońska (1979 r.) i Berneńska (1982 r.).